در این میان یک نفر که هشیارتر بنظر می رسد اندکی به فکر فرو می رود و آنگاه رو به همنشینان کرده می پرسد: «ما به کجا می رویم ؟» دیگری که گویی از خواب پریده است حیرت زده همین سؤال را از دیگران می کند و … بعضی آن‌چنان سرمست شادی و سرگرمی هستند که وَقْعی به آن نمی نهند و بدون اینکه به پاسخ آن بیندیشند به کار خود ادامه می دهند، ولی این سؤال، اندک اندک گسترش می یابد و به ملوانان و ناخدا هم می رسد، آنها هم بدون اینکه پاسخی داشته باشند سؤال را تکرار می کنند و سرانجام علامت سؤالی بر فضای کشتی نقش می بندد و دلهره عجیب، و پریشانی فراگیری پدید می آید. 

 آری! زندگی بسان دریا و ما نیز مسافران این کشتی در حال حرکت. به راستی این سؤالات نیز برای همه ما مطرح است که :

. آغاز کدام است؟

 انجام کدام است؟

 راه راست به سوی مقصد کدام؟

 چگونه باید راهپیمایی کرد؟ 

آموزش فلسفه استاد محمد تقی مصباح یزدی، ص 130 (با تلخیص)

 «در مسجد جمکران اعمال را به جا آورده، به همراه همسرم بر می‌گشتم. در راه، آقایی نورانی را دیدم که داخل صحن شده، قصد دارند به طرف مسجد بروند. با خود گفتم: این سید در این هوای گرم تابستان تازه از راه رسیده و [حتماً] تشنه است. به طرف سید رفتم و ظرف آبی را به ایشان تعارف کردم. [سید ظرف آب را گرفت و نوشید] و ظرف آن را برگرداند در این حال عرضه داشتم: آقا شما دعا کنید و فرج امام زمان را از خدا بخواهید تا امر فرج ایشان نزدیک شود!

 آقا فرمودند: «شیعیان ما به اندازه آب خوردنی، ما را نمی‌خواهند. 

اگر بخواهند، دعا می‌کنند و فرج ما می‌رسد».

این سخن را فرمود و تا نگاه کردم کسی را ندیدم. فهمیدم که وجود اقدس امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) را زیارت کرده‌ام و حضرتش، امر به دعا کرده است»

منبع: [کتاب شیفتگان حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نوشته: احمد قاضی زاهدی جلد ۱، صفحه ۱۵۵]

 واقعا شنیدن این مطلب از مولایمان بسیار دردناک است که ایشان فرمودند که ما ایشان را حتی به اندازه‌ی آب خوردن هم نمی‌خواهیم.

 درست است؛ می‌دانیم که ما منتظر واقعی نبودیم؛ اما  این را می‌دانم که هر صبح جمعه در دعای ندبه با چشمان گریان می‌گوییم:

 مَتی نَنتَقِعُ مِن عَذبِ مآئِکَ فَقَد طالَ الصَّدی

آری مولای مهربانم، کی از چشمه‌ی آب زلال تو بهره مند می‌شویم که تشنگی به درازا کشید…

و بعضی فشارها چیزی را در یک ملّت ایجاد نمی‌کنند؛ چیزی را که از قبل درون آن بوده، آشکار می‌کنند.

و بعضی راه‌ها ارزششان را از رسیدن نمی‌گیرند؛ از آن لحظه‌ای می‌گیرند که یک ملّت می‌ایستد و تاریخ مجبور می‌شود این ایستادن را به خاطر بسپارد.و پیروزی همیشه پایانِ ایستادگی نیست؛ گاهی خودِ ایستادگی، یک پیروزی است!

و اینجاست که باید بگویم:

دیگر کاری ندارم به اینکه آخر ماجرای ایستادگی این ملّت بزرگ در برابر طاغوت اعظم چه میشودهرچه بشود، این ایستادن دیگر از تاریخ این ملّت پاک ‌شدنی نیست.

در این دنیای تاریک تنها ملّت شریف ایران بود که شایستگی این افتخار را داشت.

شایستگی پرچم داری و قیام علیه این حجم متراکم ظلمت را!

و بر کدام انسان خبیر و منصفی پوشیده است که قلب تپنده ی این ایستادگی چیز جز قرآن و اهل بیت علیهم السلام نیست؟! 

همان ثقلینی که معنایی عمیق از «ما» بودن به ما آموخت و ما را به یاد هویّت آسمانی و متعالی ‌مان انداخت.

آری این دست الهی حسین بن علی است که از آستین انقلاب اسلامی بیرون آمده و گلوی نحس یزید زمان را اینگونه فشرده و فریاد میزند: «مثلی لا یبایع مثلَه»

و این طاغوت بزرگ هر چه بر خباثتش می افزاید نمیداند که دارد بیش از پیش خود را رسوا میکند! 

و پرده از نورانیّت مستور و باطن زیبای این ملّت مؤمن برمیدارد. 

و این ملّت عزیز را بزرگ و بزرگتر میکند.

راستش هر چه از داستان اسرار آمیز این انقلاب نورانی میگذرد بیشتر این آیه شریفه برایم معنا میشود که: 

«يُريدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ»

1. بِتَقْوَى اللَّهِ؛ تقوای الهی را مراعات کنید؛

2. وَ الْوَرَعِ فِی دِینِكُمْ؛ مواظب دین خود باشید؛

3. وَ الِاجْتِهَادِ لِلَّهِ؛ برای خدا کار و تلاش کنید؛

4. وَ صِدْقِ الْحَدِیثِ؛ سخن راست بگویید؛

5. وَ أَدَاءِ الْأَمَانَه إِلَى مَنِ ائْتَمَنَكُمْ مِنْ بَرٍّ أَوْ فَاجِرٍ؛ 

امانت‌ را به کسی که شما را امین کرده است، برگردانید، چه نیکوکار باشد و چه فاجر.

6. وَ طُولِ السُّجُودِ؛ سجده‌های طولانی کنید.

7. وَ حُسْنِ الْجِوَارِ فَبِهَذَا جَاءَ مُحَمَّدٌ ص؛ همسایه‌داران خوبی برای همسایگانتان باشید که پیامبر به این مبعوث شد.

8. صَلُّوا فِی عَشَائِرِهِمْ وَ اشْهَدُوا جَنَائِزَهُمْ وَ عُودُوا مَرْضَاهُمْ وَ أَدُّوا حُقُوقَهُمْ‌؛

در میان آنان نماز بخوانید؛ در تشییع جنازه آنان حاضر شوید؛ به عیادت بیمارانشان بروید و حقوقشان را ادا کنید.

«فَإِنَّ الرَّجُلَ مِنْكُمْ إِذَا وَرِعَ فِی دِینِهِ وَ صَدَقَ فِی حَدِیثِهِ وَ أَدَّى الْأَمَانَه وَ حَسَّنَ خُلُقَهُ مَعَ النَّاسِ قِیلَ هَذَا شِیعِی فَیسُرُّنِی ذَلِكَ؛ 

زیرا وقتی کسی از شما در دینش پارسایی بورزد و در سخنش راست‌گو باشد و امانت را ادا کند و با مخالفان و مردم، اخلاق نیک داشته باشد، گفته می‌شود که این شیعه است و همین مرا شاد می‌کند.

9. اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا زَیناً وَ لَا تَكُونُوا شَیناً؛ پروای خدا را داشته باشید و زینت [ما] باشید و مایه ننگ [ما] نشوید.

10. جُرُّوا إِلَینَا كُلَّ مَوَدَّة وَ ادْفَعُوا عَنَّا كُلَّ قَبِیحٍ فَإِنَّهُ مَا قِیلَ فِینَا مِنْ حُسْنٍ فَنَحْنُ أَهْلُهُ وَ مَا قِیلَ فِینَا مِنْ سُوءٍ فَمَا نَحْنُ كَذَلِكَ لَنَا حَقٌّ فِی كِتَابِ اللَّهِ وَ قَرَابَه مِنْ رَسُولِ اللَّهِ وَ تَطْهِیرٌ مِنَ اللَّهِ لَا یدَّعِیهِ أَحَدٌ غَیرُنَا إِلَّا كَذَّابٌ؛ 

محبت‌ها را به سوی ما جلب کنید و زشتی‌ها را از ما دور کنید؛ زیرا هر چه از خوبی در حق ما گفته شود، ما اهل آنیم؛ و هر عیبی به ما نسبت دهند ما چنان نیستیم. ما را در کتاب خدا حقی است و با رسول خدا پیوندی و از جانب خدا طهارت و عصمتی؛ هیچکس غیر از ما چنین ادعایی نمی‌کند؛ جز دروغگو.

11. أَكْثِرُوا ذِكْرَ اللَّهِ؛ فراوان یاد خدا کنید؛

12. وَ ذِكْرَ الْمَوْتِ؛ فراوان در اندیشه مرگ باشید؛

13. وَ تِلَاوَه الْقُرْآنِ؛ فراوان قرآن تلاوت کنید؛

14. وَ الصَّلَاه عَلَى النَّبِی ص فَإِنَّ الصَّلَاه عَلَى رَسُولِ اللَّهِ عَشْرُ حَسَنَاتٍ؛ و فراوان بر پیامبر خدا صلوات بفرستید؛ چرا که صلوات بر رسول الله ده حسنه دارد. 

15. احْفَظُوا مَا وَصَّیتُكُمْ بِهِ؛ وصیت و سفارش مرا به خاطر بسپارید.

و أَسْتَوْدِعُكُمُ اللَّهَ وَ أَقْرَأُ عَلَیكُمُ السَّلَامَ. شما را به خدا می‌سپارم و بر شما سلام می‌فرستم.

تحف‌العقول، صفحه ۴۸۷

 «إِنَّ الوُصولَ إلی اللّهِ عَزَّوَجَلَّ سَفَرٌ لا یُدرَکُ إلّا بِامتِطاءِ اللَّیلِ، مَن لَم یُحسِنْ أن یَمنَعْ لَم یُحسِنْ أن یُعطِیَ.»  

*(بحار الأنوار، ج. ۷۵، ص. ۳۸۰)*

 «رسیدن به خدای عزّوجل، سفری است که جز با سوارشدن بر مرکبِ شب پیموده نمی‌شود؛ و آن‌که بازداشتن را به‌درستی نداند، بخشیدن را نیز به‌درستی نخواهد دانست.»

 *به نقل از کتاب «پاسداران حریم عشق»*

«أَغْنَى الْغِنَى مَنْ لَمْ يَكُنْ لِلْحِرْصِ‌ أَسِيراً»

واعظ محترم بعد از نماز در مسجد گفتند وقتی نبرد ایران و آمریکا را بر سر تنگه هرمز میبینید آن را در آینه وجود خودتان ببینید! ده ها هزار نفر آمریکایی از بهترین نقاط آب و هوایی دنیا و با بهترین امکانات از روی حرص و زیاده خواهی بزرگانشان به چه روزی افتاده اند! آخر چقدر حرص میزنید؟! دیگر از دنیا چه میخواهید که به شما نداده؟! 

چه حکیمانه گفتند! انصافا باید اینگونه، اخبار را دنبال کرد. هر خبری که تو را به خودت برنگرداند، فقط وقتت را گرفته! بزرگ‌ترین و مهمترین خبر دنیا، خبری است که از اخبار درون خودمان بگوید. 

این حرص همان گناه آدم و حوّاء بود که به فرموده امام سجاد علیه السلام ریشه در محبّت دنیا دارد! اینکه آدم دنیا را خیلی از آن مقداری که واقعیّت دارد جدّی تر بگیرد! جاهلانه این کثرتها را مستقلّ از آن وحدتی که به آن قیام دارند ببیند و از حضور آن واحد قهّار و حیّ قیّوم غافل شود. دنیا که بزرگ شد خدا کوچک خواهد شد! وقتی دل، گرفتار «بیشترها» شد، دیگر فرصت فهم «بهترها» را پیدا نمی‌کند؛ از همانها که دارد هم دیگر لذّت نمیبرد که: «الْحِرْصُ‌ عَلَامَةُ الْفَقْرِ»

👈حرص یکی از سنگینترین وزنه هایی است که انسان را به وادی کثرت غل و زنجیر میکند و او را از پرواز به باطن هستی باز میدارد. و سرّ شوم گناهان همه به همین برمیگردد که به نوعی هر کدام انسان را درگیر کثرت دنیا میکند. 

💭واعظ محترم میفرمود وقتی پیش آیت الله بهجت میرفتیم ایشان معمولا حکایات تاریخی از الغارات و… برایمان نقل میکرد بعدش میفرمود ما همه عمرو عاص بالقوّه ایم! 

🌷چه نگاه زیبایی! تاریخ موزه نیست! آینه است! تاریخ را نخوان تا دیگران را قضاوت کنی؛ بخوان تا خودت را کشف کنی! و بزرگ‌ترین شاگرد تاریخ، کسی است که خودش را در آن پیدا کند.

✔️آری اگر بخواهیم از عیب بینی به غیب بینی پل بزنیم راهش همین است که وقتی معایب دیگران را دیدیم طوری ببینیم که گویا چهره های دیگر خودمان را میبینیم. همه ما یک رگ ترامپی و یک شعله از آن حرص جهنّمی هل من مزیدی داریم. رگ ترامپی همان بخشی از نفس است که مدام می‌گوید: «باز هم بیشتر»! در وجود هر انسانی یک امپراتوری کوچکِ «بیشتر می‌خواهم» پنهان است. و ترامپ بیرونی، سایه‌ای از نفسِ سیری‌ناپذیر انسان است. 

🔹حرص یعنی «بیشتر» را به جای «بهتر» بنشانیم. یعنی دل، به جای آنکه بر مدار حق بچرخد بر مدار «هنوز کم است» بچرخد! این حالت جهنّمی «هل من مزید»ی اگر مهار نشود از خرید یک وسیله کوچک تا جنگ جهانی، فقط در مقیاس فرق میکند نه در حقیقت! و راستی که همه ما به نوعی درگیر این حرص جهنّمی هستیم!

👈حرصِ پول؛ نه برای رفع نیازها بلکه برای احساس امنیّتی که هیچ وقت کامل نمیشود!

👈حرصِ مقام؛ نه برای خدمت رسانی بلکه برای افزون طلبی!

👈حرصِ تأیید؛ نه برای حقیقت بلکه برای خودنمایی طوری که اگر یک آفرین نشنویم یا یک نکوهش ببینیم تمام آرامشمان به هم میخورد!

👈حرصِ خبر؛ نه برای درک وظیفه و دفاع از حق بلکه برای اینکه مبادا چیزی را از دست بدهیم!

👈حرصِ حرف زدن؛ نه برای نیاز بلکه در اثر ناتوانی در واگذار کردن صحنه به سکوت!

👈حرصِ علم؛ نه برای هضم و درک و عمل بلکه برای جمع اطلاعات در زباله دان مغز!

👈حرصِ عبادت؛ نه برای کیفیّت و حضور قلب بلکه برای کمّیت و خودپسندی!

👈حرصِ معنویت؛ نه برای بندگی بهتر بلکه برای حالات خوشتر و طلب کرامت! 

و…

✅آری جنگ‌های بزرگ، قبل از آنکه روی نقشه جهان شکل بگیرند، در دل آدم شکل میگیرند. هر جا حرص، جای قناعت را گرفت، همان‌جا بذر نزاع کاشته شده! اگر می‌خواهیم دنیای درون و بیرونمان آرام‌تر شود، باید اول این «هل من مزید» را در درون خودمان خاموش کنیم. آری کسی که بر حرصش پیروز شود، یک جنگ تاریخی و جهانی را در نطفه خاموش کرده! صلح بزرگ، از امضای قراردادها آغاز نمی‌شود؛ از مهار حرص در دلها آغاز می‌شود!

اینجا جایی است که کبوتر صلح فقط روی نیزه های افراشته مینشیند

اگر به دنبال صلحیم باید این سگ هار از ما آمادگی اجتماعی برای مبارزه ببیند.

و در زمان ما شاید مهمترین مصداق «أَعِدُّوا لَهُمْ‌ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة» همین باشد.

چطور دشمن این آمادگی اجتماعی را در ما میبیند؟! در اینکه تمام ارگانهای کشور آرایش جنگی به خودش بگیرد! تمام بودجه ها و تمام برنامه ریزی ها به شکل جنگی بسته شود. اقتصاد متناسب با زمان جنگ چیده شود.

اقتصاد صلح در شرایط ما پیام ضعف مخابره میکند نه پیام قوّت! و ضعف ما، جسارت دشمن است!

باید این خوک کثیف و این غارتگر چشم چران ببیند با چه عزم بلندی مواجه است تا بیخود اشتهای جهنّمی اش اسید معده ترشّح نکند!

اگر اینگونه نباشیم اوّلا دشمن با استشمام استیصال از جانب ما تحریک به حمله میشود و ثانیا زمینه برای نوشاندن جام زهر به رهبری مهیّا میشود.

میترسم برخی طوری در این مورد اهمال کاری کنند که خودش پیامی برای دشمن باشد که ما عزم جنگیدن نداریم!

اینها اموری احساسی نیست و از اصول واضح روان شناسی بازدارندگی و نظریّه های امنیّت است.

باسمه تبارک و تعالی 

دیده اید گاهی در محفلی آنقدر همهمه همه جا را گرفته که نمیگذارد صدای کسی که میخواهیم به ما برسد؟! ماجرای ما و قرآن کریم هم همینطور است! آنقدر شیاطین از باب «وَ الْغَوْا فيهِ لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُونَ» حواس پرتی ها و سر و صداها راه انداخته اند که آن صدایی که باید بشنویم به ما نرسد.

💡به دلم افتاد میدانی بیشتر اینهایی که مدام به اسم دانش و خبرهای مهم به خوردت میدهند در مقابل پیام قرآن چیست؟!

👈یا جهلی نظام مند و آموخته شده است

👈و یا شبهاتی وقتگیر و بیمار کنن

👈و یا موضوعاتی لغو و حاشیه ای و عامل حواس پرتی

و یا … 

🔸باور کن خیلی از اینها ورای ظاهر جذّابشان اصلا گاهی علم هم نیستند! ارزش توجّه ندارند! آخر انسان عاقل کلام رسول و فرستاده ی خدایی که مالک آسمانها و زمین است را رها میکند و به این سو و آن سو توجّه میکند؟!

به یاد کلام هربرت سایمون افتادم! همو که برنده بزرگ نوبل اقتصاد بود! ابتکارات او به شکل گیری مفهومی تحت عنوان «اقتصاد توجّه»: «Attention Economy » انجامید. جمله معروف او این بود که: 

A wealth of information creates a poverty of attention.

اطلاعات، توجه دریافت‌کنندگانش را مصرف می‌کند. ازاین‌رو، وفور اطلاعات، فقر توجه ایجاد می‌کند.

حقیقت آن است که بسیاری از آنچه سخت به آن چسبیده ایم چیزی جز سارقان بزرگ توجّه ما نیستند! لهو و لعبند! آمده اند ما را برده ی خودشان کنند! (من اصغی الی ناطق فقد عبده) میخواهند ما را از توجّه به حقیقتی ناب و اصیل که عالم را فراگرفته و رسول خدا آمده تا از آن خبر دهد، غافل کنند!