«أَغْنَى الْغِنَى مَنْ لَمْ يَكُنْ لِلْحِرْصِ‌ أَسِيراً»

واعظ محترم بعد از نماز در مسجد گفتند وقتی نبرد ایران و آمریکا را بر سر تنگه هرمز میبینید آن را در آینه وجود خودتان ببینید! ده ها هزار نفر آمریکایی از بهترین نقاط آب و هوایی دنیا و با بهترین امکانات از روی حرص و زیاده خواهی بزرگانشان به چه روزی افتاده اند! آخر چقدر حرص میزنید؟! دیگر از دنیا چه میخواهید که به شما نداده؟! 

چه حکیمانه گفتند! انصافا باید اینگونه، اخبار را دنبال کرد. هر خبری که تو را به خودت برنگرداند، فقط وقتت را گرفته! بزرگ‌ترین و مهمترین خبر دنیا، خبری است که از اخبار درون خودمان بگوید. 

این حرص همان گناه آدم و حوّاء بود که به فرموده امام سجاد علیه السلام ریشه در محبّت دنیا دارد! اینکه آدم دنیا را خیلی از آن مقداری که واقعیّت دارد جدّی تر بگیرد! جاهلانه این کثرتها را مستقلّ از آن وحدتی که به آن قیام دارند ببیند و از حضور آن واحد قهّار و حیّ قیّوم غافل شود. دنیا که بزرگ شد خدا کوچک خواهد شد! وقتی دل، گرفتار «بیشترها» شد، دیگر فرصت فهم «بهترها» را پیدا نمی‌کند؛ از همانها که دارد هم دیگر لذّت نمیبرد که: «الْحِرْصُ‌ عَلَامَةُ الْفَقْرِ»

👈حرص یکی از سنگینترین وزنه هایی است که انسان را به وادی کثرت غل و زنجیر میکند و او را از پرواز به باطن هستی باز میدارد. و سرّ شوم گناهان همه به همین برمیگردد که به نوعی هر کدام انسان را درگیر کثرت دنیا میکند. 

💭واعظ محترم میفرمود وقتی پیش آیت الله بهجت میرفتیم ایشان معمولا حکایات تاریخی از الغارات و… برایمان نقل میکرد بعدش میفرمود ما همه عمرو عاص بالقوّه ایم! 

🌷چه نگاه زیبایی! تاریخ موزه نیست! آینه است! تاریخ را نخوان تا دیگران را قضاوت کنی؛ بخوان تا خودت را کشف کنی! و بزرگ‌ترین شاگرد تاریخ، کسی است که خودش را در آن پیدا کند.

✔️آری اگر بخواهیم از عیب بینی به غیب بینی پل بزنیم راهش همین است که وقتی معایب دیگران را دیدیم طوری ببینیم که گویا چهره های دیگر خودمان را میبینیم. همه ما یک رگ ترامپی و یک شعله از آن حرص جهنّمی هل من مزیدی داریم. رگ ترامپی همان بخشی از نفس است که مدام می‌گوید: «باز هم بیشتر»! در وجود هر انسانی یک امپراتوری کوچکِ «بیشتر می‌خواهم» پنهان است. و ترامپ بیرونی، سایه‌ای از نفسِ سیری‌ناپذیر انسان است. 

🔹حرص یعنی «بیشتر» را به جای «بهتر» بنشانیم. یعنی دل، به جای آنکه بر مدار حق بچرخد بر مدار «هنوز کم است» بچرخد! این حالت جهنّمی «هل من مزید»ی اگر مهار نشود از خرید یک وسیله کوچک تا جنگ جهانی، فقط در مقیاس فرق میکند نه در حقیقت! و راستی که همه ما به نوعی درگیر این حرص جهنّمی هستیم!

👈حرصِ پول؛ نه برای رفع نیازها بلکه برای احساس امنیّتی که هیچ وقت کامل نمیشود!

👈حرصِ مقام؛ نه برای خدمت رسانی بلکه برای افزون طلبی!

👈حرصِ تأیید؛ نه برای حقیقت بلکه برای خودنمایی طوری که اگر یک آفرین نشنویم یا یک نکوهش ببینیم تمام آرامشمان به هم میخورد!

👈حرصِ خبر؛ نه برای درک وظیفه و دفاع از حق بلکه برای اینکه مبادا چیزی را از دست بدهیم!

👈حرصِ حرف زدن؛ نه برای نیاز بلکه در اثر ناتوانی در واگذار کردن صحنه به سکوت!

👈حرصِ علم؛ نه برای هضم و درک و عمل بلکه برای جمع اطلاعات در زباله دان مغز!

👈حرصِ عبادت؛ نه برای کیفیّت و حضور قلب بلکه برای کمّیت و خودپسندی!

👈حرصِ معنویت؛ نه برای بندگی بهتر بلکه برای حالات خوشتر و طلب کرامت! 

و…

✅آری جنگ‌های بزرگ، قبل از آنکه روی نقشه جهان شکل بگیرند، در دل آدم شکل میگیرند. هر جا حرص، جای قناعت را گرفت، همان‌جا بذر نزاع کاشته شده! اگر می‌خواهیم دنیای درون و بیرونمان آرام‌تر شود، باید اول این «هل من مزید» را در درون خودمان خاموش کنیم. آری کسی که بر حرصش پیروز شود، یک جنگ تاریخی و جهانی را در نطفه خاموش کرده! صلح بزرگ، از امضای قراردادها آغاز نمی‌شود؛ از مهار حرص در دلها آغاز می‌شود!

اینجا جایی است که کبوتر صلح فقط روی نیزه های افراشته مینشیند

اگر به دنبال صلحیم باید این سگ هار از ما آمادگی اجتماعی برای مبارزه ببیند.

و در زمان ما شاید مهمترین مصداق «أَعِدُّوا لَهُمْ‌ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة» همین باشد.

چطور دشمن این آمادگی اجتماعی را در ما میبیند؟! در اینکه تمام ارگانهای کشور آرایش جنگی به خودش بگیرد! تمام بودجه ها و تمام برنامه ریزی ها به شکل جنگی بسته شود. اقتصاد متناسب با زمان جنگ چیده شود.

اقتصاد صلح در شرایط ما پیام ضعف مخابره میکند نه پیام قوّت! و ضعف ما، جسارت دشمن است!

باید این خوک کثیف و این غارتگر چشم چران ببیند با چه عزم بلندی مواجه است تا بیخود اشتهای جهنّمی اش اسید معده ترشّح نکند!

اگر اینگونه نباشیم اوّلا دشمن با استشمام استیصال از جانب ما تحریک به حمله میشود و ثانیا زمینه برای نوشاندن جام زهر به رهبری مهیّا میشود.

میترسم برخی طوری در این مورد اهمال کاری کنند که خودش پیامی برای دشمن باشد که ما عزم جنگیدن نداریم!

اینها اموری احساسی نیست و از اصول واضح روان شناسی بازدارندگی و نظریّه های امنیّت است.

باسمه تبارک و تعالی 

دیده اید گاهی در محفلی آنقدر همهمه همه جا را گرفته که نمیگذارد صدای کسی که میخواهیم به ما برسد؟! ماجرای ما و قرآن کریم هم همینطور است! آنقدر شیاطین از باب «وَ الْغَوْا فيهِ لَعَلَّكُمْ تَغْلِبُونَ» حواس پرتی ها و سر و صداها راه انداخته اند که آن صدایی که باید بشنویم به ما نرسد.

💡به دلم افتاد میدانی بیشتر اینهایی که مدام به اسم دانش و خبرهای مهم به خوردت میدهند در مقابل پیام قرآن چیست؟!

👈یا جهلی نظام مند و آموخته شده است

👈و یا شبهاتی وقتگیر و بیمار کنن

👈و یا موضوعاتی لغو و حاشیه ای و عامل حواس پرتی

و یا … 

🔸باور کن خیلی از اینها ورای ظاهر جذّابشان اصلا گاهی علم هم نیستند! ارزش توجّه ندارند! آخر انسان عاقل کلام رسول و فرستاده ی خدایی که مالک آسمانها و زمین است را رها میکند و به این سو و آن سو توجّه میکند؟!

به یاد کلام هربرت سایمون افتادم! همو که برنده بزرگ نوبل اقتصاد بود! ابتکارات او به شکل گیری مفهومی تحت عنوان «اقتصاد توجّه»: «Attention Economy » انجامید. جمله معروف او این بود که: 

A wealth of information creates a poverty of attention.

اطلاعات، توجه دریافت‌کنندگانش را مصرف می‌کند. ازاین‌رو، وفور اطلاعات، فقر توجه ایجاد می‌کند.

حقیقت آن است که بسیاری از آنچه سخت به آن چسبیده ایم چیزی جز سارقان بزرگ توجّه ما نیستند! لهو و لعبند! آمده اند ما را برده ی خودشان کنند! (من اصغی الی ناطق فقد عبده) میخواهند ما را از توجّه به حقیقتی ناب و اصیل که عالم را فراگرفته و رسول خدا آمده تا از آن خبر دهد، غافل کنند!

“باسمه تبارک و تعالی “

 و بعد از گذر دورانها

از صدف روزگاران

دردانه ای چون تو ظاهر گشت

تا تجلّی فضائل و نورانیّتها 

و بهارِ شکفتن استعدادهای والای

امّتی منتظر باشی

مَشک دورانها و حوادثش 

آنقدر زده شد

تا چون تویی در دارِ هستی به عمل آید

و سرانجام با شهادتت

به دستانِ پلید تاریکترین ظلمتهای تاریخ 

تا مُنتهای وادی فضیلت پر کشیدی

و از آن لحظه ای که 

بر زمین افتادی

و جامِ زلال جسم نازنینت شکست

عطر دلنشینت 

عالمگیر شد

و تو ای زیباترین جلوه های سرایِ هستی

حقّا که نائب صالحی 

برای آیین

آن دوازده نور آسمانی بودی

و اگر تو این بودی، 

دیگر آن انوار پاک چگونه بودند! 

راستی که:

تو بوی پیراهن یوسف را با خود آوردی!

تو ما را چشم ‌به‌ راه صبحی کردی که

خورشیدش هنوز در پس ابرهاست.

تو ما را عاشق آن مولای غائبمان کردی!

ای خامنه ای عزیز!

یادگاری از عالم عشق و طهارت بودی

که پژواک سخنان نورانی ات

و خاطره حماسه های آسمانی ات

در این گنبد دوّار خواهد ماند!

آری ای خامنه ای عزیز 

تو بزرگترین معمّای دوران ما بودی

که با وجود نورانی ات

اینگونه به گوش فطرتها پیام دادی که:

اگر پرتو آن خورشید چنین است

پس خودِ آن خورشید چه؟!

و اگر آیینه چنین می‌درخشد،

صاحبِ جمال دیگر چگونه؟!

و اکنون مادر گیتی

به عزای عزیزترین فرزندش نشسته

و عالم هستی 

به داشتن چون تویی به خود میبالد

و سلام بر تو

روزی که برخاستی

و روزی که پر کشیدی

و روزی که به پا خواهی خاست!

یك #كریمه كه از دودمان نبوت و ولایت است، به جایی می ‌رسد كه امام هشتم و امام نهم (سلام الله علیهما) درباره زیارت او توصیه و سفارش دارند. روایتی از وجود مبارك امام رضا (سلام الله علیه) رسیده است كه فرمود اگر كسی #فاطمه_معصومه را «عَارِفاً بِحَقِّهَا» زیارت كند، بهشت برای او ثابت است. معلوم می ‌شود كریمه اهل بیت، فاطمه معصومه، حقی دارد که بعضی از زائران، به حقش عارف اند و بعضی عارف نیستند.  بعضی او را فقط به عنوان #خواهر امام و #دختر امام و #عمه امام می ‌شناسند و زیارت می‌ كنند؛ اینها ثواب می ‌برند اما نه اینکه به ثواب كامل بار یابند و بعضی ها حق این كریمه را می ‌شناسند كه امام هشتم فرمود هر كس خواهرم را «مَنْ زَارَهَا عَارِفاً بِحَقِّهَا فَلَهُ اَلْجَنَّة» زیارت كند، بهشت برای اوست. اگر كسی عارف به حق وجود مبارك فاطمه معصومه (سلام الله علیها) نبود و یك زیارت عادی و عامی كرد، این چنین نیست كه از فضیلت، محروم باشد، بلکه به اندازه كار خود و درك خود، ثواب می ‌برد؛ ولی آن #ثواب_كامل، برای كسی است كه عارف به #حق_كریمه اهل بیت باشد و او را زیارت كند. #حق_او_چیست تا انسان آن حق را بشناسد؟ آن حضرت را با معرفت به آن حق، زیارت كند؟ حقی كه می‌ توان برای كریمه اهل بیت (سلام الله علیها) ثابت كرد، از راه های متعدد و گوناگون قابل اثبات است؛ ولی روشن ترین و ساده ‌ترین راه، #تحلیل_عمیق_زیارت_نامه آن حضرت است.

             (یاصاحب الزمان ادرکنی)
این کلمه در جمله نقش هاى مختلفى را نسبت به جایگاه خود در کلام، دارد. مانند:

۱. (الحزن علی المرثىِّ شمل كثيرا من مظاهر الكون)؛ “كثيرا” مفعول به براى “شمل”

۲. (لأجل دفع الضرر عن الغير ولو كثيرا)؛ “كثيرا” خبر براى “كان” محذوف است.

🔸نكته: هرگاه در وسط کلام بعد از لو وصلیه اسم منصوب بیاید، آن اسم منصوب، خبر کان محذوف است مانند مثال مذکور.

۳. (قليلا أو كثيرا)؛ “كثيرا” عطف به “قليلا” است.

۴. (و هي أنّ كثيرا من الناس نجدهم)؛ “كثيرا” اسم براى “أن"ّ است.

۵. (تختلف اختلافا كثيرا)؛ “كثيرا” صفت براى “اختلافا” است.

۶. اما در بسيارى از موارد كثيرا صفت براى مفعول مطلق محذوف از جنس فعل يا مصدر مذكور است مانند: (الثاني مجيء الفاء بعدها كثيرا)؛ يعنى “مجيئا كثيرا”

🔸نكته: بعد از فعل ملحق به افعال ناقصه نيز صفت براى مفعول مطلق است. [١]

مانند: (المسألة الثانية: تقع أن بعد ها كثيرا)

به تقدير “وقوعا كثيرا"و خبر “تقع"، “بعدها” است.

___________________________________

۱. و قال بعض النحویین یدخل فی هذا الباب کل فعل له منصوب بعد مرفوع لابدّ منه نحو (قام زیدا کریما) و (ذهب زید متحدثا). [ همع الهوامع، ج۱، ص۴۱۶]

📚منابع:  إقرأ، ياسر حيدرى، ص۱۲۳

همع الهوامع، السیوطی

              (یاصاحب الزمان ادرکنی)
🔸 در نزد نحویون این دو از حیث اعراب و معنی تفاوتی ندارند ولیکن در یکی هاء تنبیه و در دیگری کاف تشبیه مقدم شده است

🔸️ولیکن حقیقتا با اینکه مفردات- هاء، کاف و ذا - در ترکیب هر دو، واحد است، از حیث استعمال و معنا متفاوت هستند.

📌از جمله تفاوت بین آن دو:

۱. بعد “هکذا” مشارالیه ذکر نمیشود فلذا نمیگویی: هذا الامر هکذا الامر بلکه میگویی هذا الامر هکذا

اما در “کهذا” مشارالیه ذکر میشود فلذا میگویی هذا الامر کهذا الامر.

۲. “کهذا” افاده تشبیه میکند مثلا وقتی گفته میشود (إنّ الطير كهذا الطير) یعنی همانا این پرنده شبیه این پرنده است، در واقع پرنده ای را به پرنده ای دیگر تشبیه کرده ایم، برخلاف “هکذا"، مثلا وقتی گفته میشود (إنّ هذا الطير هكذا) يعنى همانا این پرنده به این صورت است، پس تشبیهی صورت نگرفته است.

۳. اسم اشاره در “کهذا” به حسب مشارالیه تغیر میکند فلذا گفته میشود: کهذه، کهذین، کهؤلاء و…

اما اسم اشاره در “هکذا” به یک صورت می آید و تغیرش از حیث تعداد و تذکیر یا تأنيث درست نیست فلذا گفته نمیشود هکذی، هکذین، هکأولاء و…

📚منبع : معانی النحو، فاضل صالح السامرائی، ج۱، ص۹۷

که درک کنی از والدینت جدا هستی.

تو فردی مستقل هستی

با احساسات،

نیازها،

و رؤیاهای منحصر به خودت.

والدینت به تو زندگی داده‌اند

بله

اما صاحب زندگی‌ات نیستند.

افکار تو،

احساسات تو،

آرزوهای تو

تنها متعلق به خودت هستند.

می‌توانی والدینت را دوست داشته باشی

و همچنان با آن‌ها اختلاف نظر داشته باشی.

می‌توانی به آن‌ها احترام بگذاری

و باز هم مسیر خودت را انتخاب کنی.

تو قرار نیست زندگی دومی برای آن‌ها باشی،

بلکه در حال زندگی کردن اولین و تنها شانس زندگی خودت هستی.

در هویت خودت محکم بایست،

تفاوت‌هایت را بپذیر

و مسیر خودت را دنبال کن.