خورشید، تازه سر از بستر آبهای سبز دریا برداشته و اشعه زرفام خود را بر چهره های خواب آلود؛ سرنشینان کشتی تابانده است سرنشینانی که به تازگی از خواب دوشین بیدار شده اند و با خیال راحت و بی خبر از همه جا به خوردن و آشامیدن و انواع سرگرمیها پرداخته اند، و کشتی همچنان در اقیانوس کران ناپیدا پیش می رود.

 در این میان یک نفر که هشیارتر بنظر می رسد اندکی به فکر فرو می رود و آنگاه رو به همنشینان کرده می پرسد: «ما به کجا می رویم ؟» دیگری که گویی از خواب پریده است حیرت زده همین سؤال را از دیگران می کند و … بعضی آن‌چنان سرمست شادی و سرگرمی هستند که وَقْعی به آن نمی نهند و بدون اینکه به پاسخ آن بیندیشند به کار خود ادامه می دهند، ولی این سؤال، اندک اندک گسترش می یابد و به ملوانان و ناخدا هم می رسد، آنها هم بدون اینکه پاسخی داشته باشند سؤال را تکرار می کنند و سرانجام علامت سؤالی بر فضای کشتی نقش می بندد و دلهره عجیب، و پریشانی فراگیری پدید می آید. 

 آری! زندگی بسان دریا و ما نیز مسافران این کشتی در حال حرکت. به راستی این سؤالات نیز برای همه ما مطرح است که :

. آغاز کدام است؟

 انجام کدام است؟

 راه راست به سوی مقصد کدام؟

 چگونه باید راهپیمایی کرد؟ 

آموزش فلسفه استاد محمد تقی مصباح یزدی، ص 130 (با تلخیص)

مرحوم فشندی تهرانی می‌گوید:

 «در مسجد جمکران اعمال را به جا آورده، به همراه همسرم بر می‌گشتم. در راه، آقایی نورانی را دیدم که داخل صحن شده، قصد دارند به طرف مسجد بروند. با خود گفتم: این سید در این هوای گرم تابستان تازه از راه رسیده و [حتماً] تشنه است. به طرف سید رفتم و ظرف آبی را به ایشان تعارف کردم. [سید ظرف آب را گرفت و نوشید] و ظرف آن را برگرداند در این حال عرضه داشتم: آقا شما دعا کنید و فرج امام زمان را از خدا بخواهید تا امر فرج ایشان نزدیک شود!

 آقا فرمودند: «شیعیان ما به اندازه آب خوردنی، ما را نمی‌خواهند. 

اگر بخواهند، دعا می‌کنند و فرج ما می‌رسد».

این سخن را فرمود و تا نگاه کردم کسی را ندیدم. فهمیدم که وجود اقدس امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) را زیارت کرده‌ام و حضرتش، امر به دعا کرده است»

منبع: [کتاب شیفتگان حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نوشته: احمد قاضی زاهدی جلد ۱، صفحه ۱۵۵]

 واقعا شنیدن این مطلب از مولایمان بسیار دردناک است که ایشان فرمودند که ما ایشان را حتی به اندازه‌ی آب خوردن هم نمی‌خواهیم.

 درست است؛ می‌دانیم که ما منتظر واقعی نبودیم؛ اما  این را می‌دانم که هر صبح جمعه در دعای ندبه با چشمان گریان می‌گوییم:

 مَتی نَنتَقِعُ مِن عَذبِ مآئِکَ فَقَد طالَ الصَّدی

آری مولای مهربانم، کی از چشمه‌ی آب زلال تو بهره مند می‌شویم که تشنگی به درازا کشید…

باطن آدم‌ها و ملت‌ها گاهی در آسایش شناخته نمی‌شود؛ در فشاری شناخته می‌شود که حاضر نیستند زیر آن خم شوند.

و بعضی فشارها چیزی را در یک ملّت ایجاد نمی‌کنند؛ چیزی را که از قبل درون آن بوده، آشکار می‌کنند.

و بعضی راه‌ها ارزششان را از رسیدن نمی‌گیرند؛ از آن لحظه‌ای می‌گیرند که یک ملّت می‌ایستد و تاریخ مجبور می‌شود این ایستادن را به خاطر بسپارد.و پیروزی همیشه پایانِ ایستادگی نیست؛ گاهی خودِ ایستادگی، یک پیروزی است!

و اینجاست که باید بگویم:

دیگر کاری ندارم به اینکه آخر ماجرای ایستادگی این ملّت بزرگ در برابر طاغوت اعظم چه میشودهرچه بشود، این ایستادن دیگر از تاریخ این ملّت پاک ‌شدنی نیست.

در این دنیای تاریک تنها ملّت شریف ایران بود که شایستگی این افتخار را داشت.

شایستگی پرچم داری و قیام علیه این حجم متراکم ظلمت را!

و بر کدام انسان خبیر و منصفی پوشیده است که قلب تپنده ی این ایستادگی چیز جز قرآن و اهل بیت علیهم السلام نیست؟! 

همان ثقلینی که معنایی عمیق از «ما» بودن به ما آموخت و ما را به یاد هویّت آسمانی و متعالی ‌مان انداخت.

آری این دست الهی حسین بن علی است که از آستین انقلاب اسلامی بیرون آمده و گلوی نحس یزید زمان را اینگونه فشرده و فریاد میزند: «مثلی لا یبایع مثلَه»

و این طاغوت بزرگ هر چه بر خباثتش می افزاید نمیداند که دارد بیش از پیش خود را رسوا میکند! 

و پرده از نورانیّت مستور و باطن زیبای این ملّت مؤمن برمیدارد. 

و این ملّت عزیز را بزرگ و بزرگتر میکند.

راستش هر چه از داستان اسرار آمیز این انقلاب نورانی میگذرد بیشتر این آیه شریفه برایم معنا میشود که: 

«يُريدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ»

أوصِیكُمْ؛ شما را وصیت می‌کنم به:

1. بِتَقْوَى اللَّهِ؛ تقوای الهی را مراعات کنید؛

2. وَ الْوَرَعِ فِی دِینِكُمْ؛ مواظب دین خود باشید؛

3. وَ الِاجْتِهَادِ لِلَّهِ؛ برای خدا کار و تلاش کنید؛

4. وَ صِدْقِ الْحَدِیثِ؛ سخن راست بگویید؛

5. وَ أَدَاءِ الْأَمَانَه إِلَى مَنِ ائْتَمَنَكُمْ مِنْ بَرٍّ أَوْ فَاجِرٍ؛ 

امانت‌ را به کسی که شما را امین کرده است، برگردانید، چه نیکوکار باشد و چه فاجر.

6. وَ طُولِ السُّجُودِ؛ سجده‌های طولانی کنید.

7. وَ حُسْنِ الْجِوَارِ فَبِهَذَا جَاءَ مُحَمَّدٌ ص؛ همسایه‌داران خوبی برای همسایگانتان باشید که پیامبر به این مبعوث شد.

8. صَلُّوا فِی عَشَائِرِهِمْ وَ اشْهَدُوا جَنَائِزَهُمْ وَ عُودُوا مَرْضَاهُمْ وَ أَدُّوا حُقُوقَهُمْ‌؛

در میان آنان نماز بخوانید؛ در تشییع جنازه آنان حاضر شوید؛ به عیادت بیمارانشان بروید و حقوقشان را ادا کنید.

«فَإِنَّ الرَّجُلَ مِنْكُمْ إِذَا وَرِعَ فِی دِینِهِ وَ صَدَقَ فِی حَدِیثِهِ وَ أَدَّى الْأَمَانَه وَ حَسَّنَ خُلُقَهُ مَعَ النَّاسِ قِیلَ هَذَا شِیعِی فَیسُرُّنِی ذَلِكَ؛ 

زیرا وقتی کسی از شما در دینش پارسایی بورزد و در سخنش راست‌گو باشد و امانت را ادا کند و با مخالفان و مردم، اخلاق نیک داشته باشد، گفته می‌شود که این شیعه است و همین مرا شاد می‌کند.

9. اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا زَیناً وَ لَا تَكُونُوا شَیناً؛ پروای خدا را داشته باشید و زینت [ما] باشید و مایه ننگ [ما] نشوید.

10. جُرُّوا إِلَینَا كُلَّ مَوَدَّة وَ ادْفَعُوا عَنَّا كُلَّ قَبِیحٍ فَإِنَّهُ مَا قِیلَ فِینَا مِنْ حُسْنٍ فَنَحْنُ أَهْلُهُ وَ مَا قِیلَ فِینَا مِنْ سُوءٍ فَمَا نَحْنُ كَذَلِكَ لَنَا حَقٌّ فِی كِتَابِ اللَّهِ وَ قَرَابَه مِنْ رَسُولِ اللَّهِ وَ تَطْهِیرٌ مِنَ اللَّهِ لَا یدَّعِیهِ أَحَدٌ غَیرُنَا إِلَّا كَذَّابٌ؛ 

محبت‌ها را به سوی ما جلب کنید و زشتی‌ها را از ما دور کنید؛ زیرا هر چه از خوبی در حق ما گفته شود، ما اهل آنیم؛ و هر عیبی به ما نسبت دهند ما چنان نیستیم. ما را در کتاب خدا حقی است و با رسول خدا پیوندی و از جانب خدا طهارت و عصمتی؛ هیچکس غیر از ما چنین ادعایی نمی‌کند؛ جز دروغگو.

11. أَكْثِرُوا ذِكْرَ اللَّهِ؛ فراوان یاد خدا کنید؛

12. وَ ذِكْرَ الْمَوْتِ؛ فراوان در اندیشه مرگ باشید؛

13. وَ تِلَاوَه الْقُرْآنِ؛ فراوان قرآن تلاوت کنید؛

14. وَ الصَّلَاه عَلَى النَّبِی ص فَإِنَّ الصَّلَاه عَلَى رَسُولِ اللَّهِ عَشْرُ حَسَنَاتٍ؛ و فراوان بر پیامبر خدا صلوات بفرستید؛ چرا که صلوات بر رسول الله ده حسنه دارد. 

15. احْفَظُوا مَا وَصَّیتُكُمْ بِهِ؛ وصیت و سفارش مرا به خاطر بسپارید.

و أَسْتَوْدِعُكُمُ اللَّهَ وَ أَقْرَأُ عَلَیكُمُ السَّلَامَ. شما را به خدا می‌سپارم و بر شما سلام می‌فرستم.

تحف‌العقول، صفحه ۴۸۷

*امام حسن عسکری علیه‌السلام*

 «إِنَّ الوُصولَ إلی اللّهِ عَزَّوَجَلَّ سَفَرٌ لا یُدرَکُ إلّا بِامتِطاءِ اللَّیلِ، مَن لَم یُحسِنْ أن یَمنَعْ لَم یُحسِنْ أن یُعطِیَ.»  

*(بحار الأنوار، ج. ۷۵، ص. ۳۸۰)*

 «رسیدن به خدای عزّوجل، سفری است که جز با سوارشدن بر مرکبِ شب پیموده نمی‌شود؛ و آن‌که بازداشتن را به‌درستی نداند، بخشیدن را نیز به‌درستی نخواهد دانست.»

 *به نقل از کتاب «پاسداران حریم عشق»*