خورشید، تازه سر از بستر آبهای سبز دریا برداشته و اشعه زرفام خود را بر چهره های خواب آلود؛ سرنشینان کشتی تابانده است سرنشینانی که به تازگی از خواب دوشین بیدار شده اند و با خیال راحت و بی خبر از همه جا به خوردن و آشامیدن و انواع سرگرمیها پرداخته اند، و کشتی همچنان در اقیانوس کران ناپیدا پیش می رود.

 در این میان یک نفر که هشیارتر بنظر می رسد اندکی به فکر فرو می رود و آنگاه رو به همنشینان کرده می پرسد: «ما به کجا می رویم ؟» دیگری که گویی از خواب پریده است حیرت زده همین سؤال را از دیگران می کند و … بعضی آن‌چنان سرمست شادی و سرگرمی هستند که وَقْعی به آن نمی نهند و بدون اینکه به پاسخ آن بیندیشند به کار خود ادامه می دهند، ولی این سؤال، اندک اندک گسترش می یابد و به ملوانان و ناخدا هم می رسد، آنها هم بدون اینکه پاسخی داشته باشند سؤال را تکرار می کنند و سرانجام علامت سؤالی بر فضای کشتی نقش می بندد و دلهره عجیب، و پریشانی فراگیری پدید می آید. 

 آری! زندگی بسان دریا و ما نیز مسافران این کشتی در حال حرکت. به راستی این سؤالات نیز برای همه ما مطرح است که :

. آغاز کدام است؟

 انجام کدام است؟

 راه راست به سوی مقصد کدام؟

 چگونه باید راهپیمایی کرد؟ 

آموزش فلسفه استاد محمد تقی مصباح یزدی، ص 130 (با تلخیص)

مرحوم فشندی تهرانی می‌گوید:

 «در مسجد جمکران اعمال را به جا آورده، به همراه همسرم بر می‌گشتم. در راه، آقایی نورانی را دیدم که داخل صحن شده، قصد دارند به طرف مسجد بروند. با خود گفتم: این سید در این هوای گرم تابستان تازه از راه رسیده و [حتماً] تشنه است. به طرف سید رفتم و ظرف آبی را به ایشان تعارف کردم. [سید ظرف آب را گرفت و نوشید] و ظرف آن را برگرداند در این حال عرضه داشتم: آقا شما دعا کنید و فرج امام زمان را از خدا بخواهید تا امر فرج ایشان نزدیک شود!

 آقا فرمودند: «شیعیان ما به اندازه آب خوردنی، ما را نمی‌خواهند. 

اگر بخواهند، دعا می‌کنند و فرج ما می‌رسد».

این سخن را فرمود و تا نگاه کردم کسی را ندیدم. فهمیدم که وجود اقدس امام زمان (عجل الله تعالی فرجه) را زیارت کرده‌ام و حضرتش، امر به دعا کرده است»

منبع: [کتاب شیفتگان حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) نوشته: احمد قاضی زاهدی جلد ۱، صفحه ۱۵۵]

 واقعا شنیدن این مطلب از مولایمان بسیار دردناک است که ایشان فرمودند که ما ایشان را حتی به اندازه‌ی آب خوردن هم نمی‌خواهیم.

 درست است؛ می‌دانیم که ما منتظر واقعی نبودیم؛ اما  این را می‌دانم که هر صبح جمعه در دعای ندبه با چشمان گریان می‌گوییم:

 مَتی نَنتَقِعُ مِن عَذبِ مآئِکَ فَقَد طالَ الصَّدی

آری مولای مهربانم، کی از چشمه‌ی آب زلال تو بهره مند می‌شویم که تشنگی به درازا کشید…

باطن آدم‌ها و ملت‌ها گاهی در آسایش شناخته نمی‌شود؛ در فشاری شناخته می‌شود که حاضر نیستند زیر آن خم شوند.

و بعضی فشارها چیزی را در یک ملّت ایجاد نمی‌کنند؛ چیزی را که از قبل درون آن بوده، آشکار می‌کنند.

و بعضی راه‌ها ارزششان را از رسیدن نمی‌گیرند؛ از آن لحظه‌ای می‌گیرند که یک ملّت می‌ایستد و تاریخ مجبور می‌شود این ایستادن را به خاطر بسپارد.و پیروزی همیشه پایانِ ایستادگی نیست؛ گاهی خودِ ایستادگی، یک پیروزی است!

و اینجاست که باید بگویم:

دیگر کاری ندارم به اینکه آخر ماجرای ایستادگی این ملّت بزرگ در برابر طاغوت اعظم چه میشودهرچه بشود، این ایستادن دیگر از تاریخ این ملّت پاک ‌شدنی نیست.

در این دنیای تاریک تنها ملّت شریف ایران بود که شایستگی این افتخار را داشت.

شایستگی پرچم داری و قیام علیه این حجم متراکم ظلمت را!

و بر کدام انسان خبیر و منصفی پوشیده است که قلب تپنده ی این ایستادگی چیز جز قرآن و اهل بیت علیهم السلام نیست؟! 

همان ثقلینی که معنایی عمیق از «ما» بودن به ما آموخت و ما را به یاد هویّت آسمانی و متعالی ‌مان انداخت.

آری این دست الهی حسین بن علی است که از آستین انقلاب اسلامی بیرون آمده و گلوی نحس یزید زمان را اینگونه فشرده و فریاد میزند: «مثلی لا یبایع مثلَه»

و این طاغوت بزرگ هر چه بر خباثتش می افزاید نمیداند که دارد بیش از پیش خود را رسوا میکند! 

و پرده از نورانیّت مستور و باطن زیبای این ملّت مؤمن برمیدارد. 

و این ملّت عزیز را بزرگ و بزرگتر میکند.

راستش هر چه از داستان اسرار آمیز این انقلاب نورانی میگذرد بیشتر این آیه شریفه برایم معنا میشود که: 

«يُريدُونَ لِيُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ»