هر چه فکر میکنم چیزی جز آمادگی برای چند سال جنگ به ما در این شرایط حسّاس امنیّت نمیدهد.

اینجا جایی است که کبوتر صلح فقط روی نیزه های افراشته مینشیند

اگر به دنبال صلحیم باید این سگ هار از ما آمادگی اجتماعی برای مبارزه ببیند.

و در زمان ما شاید مهمترین مصداق «أَعِدُّوا لَهُمْ‌ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة» همین باشد.

چطور دشمن این آمادگی اجتماعی را در ما میبیند؟! در اینکه تمام ارگانهای کشور آرایش جنگی به خودش بگیرد! تمام بودجه ها و تمام برنامه ریزی ها به شکل جنگی بسته شود. اقتصاد متناسب با زمان جنگ چیده شود.

اقتصاد صلح در شرایط ما پیام ضعف مخابره میکند نه پیام قوّت! و ضعف ما، جسارت دشمن است!

باید این خوک کثیف و این غارتگر چشم چران ببیند با چه عزم بلندی مواجه است تا بیخود اشتهای جهنّمی اش اسید معده ترشّح نکند!

اگر اینگونه نباشیم اوّلا دشمن با استشمام استیصال از جانب ما تحریک به حمله میشود و ثانیا زمینه برای نوشاندن جام زهر به رهبری مهیّا میشود.

میترسم برخی طوری در این مورد اهمال کاری کنند که خودش پیامی برای دشمن باشد که ما عزم جنگیدن نداریم!

اینها اموری احساسی نیست و از اصول واضح روان شناسی بازدارندگی و نظریّه های امنیّت است.