آیت‌الله‌العظمی جوادی آملی در یکی از خطبه های نماز جمعه:

◻️ از امام معصوم علیه السلام پرسیدند: چرا علما از نظر رزق وضعشان ضعیف است؟ فرمود: «ألیس العقل رزقاً؟» شما دلتان می خواهد بساط عالَم بر ظلم باشد؟ 

…آن بیچاره عمرش را داده پول گیرش آمده و می‌گذارد و می‌رود. چرا «فلک به مردم نادان دهد زمام مراد!»

مبادا اینها طلبه ای را بلرزاند. فرمود اگر خواستی خودت را بسنجی، با بازاری نسنج. خود را با متکاثر نسنج.

تو کوثر داری، کوثر را با کوثر می‌سنجند، کوثر را که با تکاثر نمی‌سنجند. بله سرمایه‌دارها بر اساس (ألهاکم التکاثر) باید یکدیگر را با خودشان بسنجند، اما کوثر را با کوثر می‌سنجند. فرمود: اگر حوزه یا دانشگاه خواستند خودشان را بسنجند، باید با شهداء بسنجند همین. با بازاری نسنجند.

فرمود آنجا که سخن از توزین و توزیع و ارزیابی است، «توزن دماء الشهداء و مداد العلماء»؛ این کوثرها را با هم می‌سنجند. آن مرکّب عالم با خون شهید، خون این شهید با مرکّب عالم، اینها هر دو کوثرند، کوثرها را با هم بسنجید. تازه گفتند در آن کوثر، مداد عالم افضل است، یا لااقل معادل است.

📎 خطبه‌های نماز جمعه آیت الله جوادی آملی - ۱۳۸۰/۳/۴

حجره های بی شمع و چراغ…

💠 ملا مهدی نراقی، از همان آغاز ورودش به حوزه علمیه، تصميم گرفته بود قله علم و عمل را فتح كند. 

وی برای رسيدن به اين هدف، و در راه كسب دانش، هر سختی را تحمل كرد. 

گاه از شدت فقر و نداری، نمی توانست برای روشن كردن حجره اش در شب، شمع يا روغن چراغ بخرد. 

شب كه فرا می رسيد، حجره، تاريک و مطالعه در آن ناممكن می شد. 

ازاين رو، از حجره بيرون می آمد و به قسمت انتهايی حياط می رفت و زير نور چراغ های وضوخانه مدرسه، به مطالعه و تحقيق می پرداخت. 

با همين استقامت و صبر و تلاش طاقت فرسا بود كه اكنون موفقيت وی تحسين برانگيز و نامش بلندآوازه است.

📎 گلشن ابرار، ج 1، ص 288 _ 289